Samen knokken

Op zijn sokken,
komt hij boven,
stapt zachtjes biddend
in z’n bed,
want hij blijft vast geloven
en vragen als een kind,
hopend op een wonder
dat hij in de doolhof
nog een uitweg vindt.

Bewogen lig ik te luisteren
naar zijn biddend fluisteren,
doorwoel zijn witte lokken.
Zeg ondertussen míjn gebed:
“Slaap maar lekker jongen
we gaan er voor
en blijven
samen knokken”.

Anneke Bakker